‍

Een nieuwe stap, zonder jezelf te verliezen

Samen verdergaan voelde goed. Maar samenwonen onder één dak? Dat hoefde voor Jos en Corry niet per se.

“We wilden heel graag ieder ons eigen huis en onze eigen omgeving houden,” vertelt Jos.

Ze hebben allebei hun eigen leven opgebouwd, met eigen bezigheden, verenigingen en gewoontes. Die zelfstandigheid wilden ze niet zomaar opgeven. Tegelijkertijd wilden ze er wél voor elkaar kunnen zijn. Nu én later.

Zo ontstond het idee voor een mantelzorgwoning in de tuin van Corry.

Voor Jos was het precies wat hij zocht: een comfortabele woning die niet te groot is, makkelijk te onderhouden en vooral heel dichtbij Corry staat. Een paar stappen door de tuin en ze zijn bij elkaar. En zodra één van hen behoefte heeft aan een moment voor zichzelf, heeft ieder gewoon zijn eigen voordeur.

“Samen, maar toch apart,” zoals Jos en Corry het zelf mooi omschrijven.

Dichtbij als je elkaar nodig hebt

Die eigen ruimte vinden ze allebei belangrijk. “Ieder heeft zijn eigen dingen,” vertellen ze. “Dat moet ook gewoon mogelijk zijn.”

Maar misschien maakt juist die vrijheid de momenten samen extra waardevol. Ze ondernemen graag dingen met elkaar, zoeken elkaar op wanneer ze daar zin in hebben en ook een potje Rummikub hoort er regelmatig bij.

Geen ingewikkelde afspraken over wie wanneer waar moet zijn. Ze kunnen samen zijn wanneer ze dat willen en hun eigen gang gaan wanneer daar behoefte aan is.

Het is een manier van wonen die past bij de relatie die ze samen hebben opgebouwd.

Het verleden blijft dichtbij

Een nieuw thuis en een nieuwe liefde betekenen voor Jos niet dat hij achterlaat wat er is geweest. In zijn woning heeft hij een bijzondere plek ingericht voor zijn vrouw Sjan en zijn drie kinderen, die hij allemaal heeft moeten verliezen.

Foto’s van hen hebben een vaste plek gekregen in zijn eigen herdenkingshoekje. Een plek die Jos koestert en waar de mensen die zo’n belangrijk deel van zijn leven waren, altijd dichtbij blijven.

Zo komen in zijn nieuwe thuis het verleden en de toekomst samen. Er is ruimte voor verdriet en herinneringen, maar óók voor alles wat het leven hem opnieuw heeft gebracht.

Na alles wat achter hem ligt, heeft Jos een plek gevonden waar hij vooruit kan kijken. Niet door zijn verleden achter zich te laten, maar door het met zich mee te nemen terwijl er tegelijkertijd ruimte ontstaat voor iets nieuws.

Gezelschap. Zorg voor elkaar. Een eigen plek.

En opnieuw de liefde.

‍